Leo Baeck

Leo Baeck urodził się 23 maja 1873 roku w Lesznie, gdzie rozpoczął naukę w Gimnazjum im. Jana Amosa Komeńskiego i w 1891 roku zdał maturę. Studiował następnie we wrocławskim Żydowskim Seminarium Teologicznym, a później wykładał w Wyższym Instytucie Badań Żydowskich w Berlinie. Był niemieckim rabinem, duchownym, edukatorem i filozofem oraz jednym z liderów judaizmu liberalnego. W 1897 roku objął stanowisko rabina przy Nowej Synagodze w Opolu, a w latach 1907-1912 pracował w Düsseldorfie.

W 1905 roku opublikował pracę „Istota judaizmu”. Podczas I wojny światowej pełnił funkcję rabina polowego w Armii Cesarstwa Niemieckiego. Od 1933 roku jako prezydent Reichsvertretung der Deutschen Juden działał na rzecz żydowskiej mniejszości w Niemczech. W 1943 roku został deportowany do obozu Theresienstadt, gdzie powierzono mu funkcję honorowego prezydenta Rady Starszych. Po wojnie wyjechał do Londynu, wykładał w Hebrajskiej Unii Uczelni w Ameryce i kierował Światową Unią dla Judaizmu Postępowego. Zmarł w Londynie 2 listopada 1956 roku.

Na podstawie artykułu „Leo Baeck” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.